Windsprong

Afgelopen zaterdag een dag als vrijwillig molenaar actief geweest in Veenendaal op de Nieuwe Molen. Het zou een pittige dag gaan worden, niet alleen qua bezoekers (monumentendag), maar ook qua weer. De weerkaarten van het KNMI lieten op vrijdag al zien dat er een lagedrukgebied over het midden van het land zou trekken. Op zaterdagmorgen stond het ingetekend dat het wat meer langs de kust zou trekken. Ook zouden er achtereenvolgens een warmte-, kou- en occlusiefront over trekken.
(Een occlusiefront is een front, waar het koufront het warmtefront van de depressie heeft ingehaald.)

Om 9 uur de molen opgezeild, met een zuidenwind. We zouden tarwe gaan malen, dus zijn we gaan malen met 4 volle zeilen. De wind was de hele dag wat vlagerig. Op de molen liepen ook nog 4 MIO's rond (Molenaars In Opleiding), ik had het dus druk en was veel aan het traplopen in deze grote molen.

Je moet namelijk op nogal wat zaken letten: zit er nog genoeg tarwe in het kaar, is het product nog van de juiste kwaliteit, blijven de bezoekers overal vanaf, die willen namelijk weleens per ongeluk een schuif dichtdrukken, waardoor er geen tarwe meer tussen de stenen terecht komt.
En dan is er nog het weer, in de opleiding is dit een heikel punt waar veel mensen op afhaken. We hebben dan ook veel naar de lucht staan turen. Rond 14:30 was het dan zover, in het westen werd het donker het occlusiefront kwam eraan. De 4 MIO's waren echter zo druk met het geven van rondleidingen, dat ze zelfs mijn geroep niet hoorden om dit natuur fenomeen mee te maken.

Terwijl aan de grond de wind nog uit het zuiden stond, kwamen de wolken reeds uit het noordwesten aan stuiven. De molen begon duidelijk langzamer te lopen en ook de zeilen begonnen tegen de heklatten te slaan. Voor mij het teken om de molen stil te zetten. Toen de bui losbarstte draaide de wind in een tijdbestek van 3 minuten van zuid naar noordwest en trok aan tot een windkracht 5. Na het kruien van de molen konden we het laatste beetje tarwe malen met 2 halve zeilen.

Als toetje kwam Robert-Jan Bakker nog op bezoek, omdat hij tegen sluitingstijd kwam kreeg hij wel mooi de VIP rondleiding, die is van de kelder tot boven in de kap.

Herfstrit?

Reden we vorige week nog met temperaturen van rond de 30 graden, inmiddels heeft de herfst zijn intrede gedaan. Met ons zeeklimaat is dat natuurlijk allemaal best te begrijpen.

Ik had dinsdagavond uit voorzorg de voorbanden al vervangen voor nieuwe exemplaren, want de huidige kojaks zaten er al 5.000 kilometer onder en waren al redelijk vierkant geworden.

Ik wilde niet het risico lopen dat er met het natte wegdek steentjes door het rubber zouden prikken. In verband met het weer ook gelijk de racekap van zolder gehaald, zodat ik in ieder geval lekker droog zit.

Na de overvloedige regen van dinsdagavond en een deel van de nacht. Vanmorgen om kwart voor zes in de Quest gekropen. Kap erop en rijden maar. De snelheid zat er echter totaal niet in, want de fietspaden lagen bezaaid met taken. Ben zelfs nog een paar keer uitgestapt, omdat het fietspad totaal geblokkeerd was door afgewaaid hout. Ik besloot om maar via Abcoude te rijden, maar ik kreeg totaal geen gang in de fiets. Eerst dacht ik, dat ligt aan de wind, maar die stond er nauwelijks. Iets verderop voelde ik de achterkant van de fiets in de bochten dweilen, een lekke achterband dus.

Net voor het AMC de Quest op zijn kant en een nieuwe binnen- en buitenband erom gelegd. Op kantoor bij TL-licht de binnen- en buitenband nagekeken, bleek er toch een steentje door het loopvlak heen gekomen te zijn.

Het was de 1^e lekke band sinds lange tijd en pas de 3^e lekke achterband en dat na bijna 35.000 kilometer Quest rijden.

Op de terugweg lekker een NW wind in de rug, dus volle bak naar huis gereden. Net na  Breukelen zag ik nog een brommer opduiken in mijn spiegel, maar door de snelheid nog wat te verhogen (58 km p/u) wist ik hem tot aan Utrecht voor te blijven.

Daar zit helaas een haakse bocht en moet de snelheid er helemaal uit. Het leverde wel een opgestoken duim op , altijd lekker.

Stilte

Er was weinig te melden om te bloggen. Lekker 3 weken op vakantie geweest naar de Franse Alpen in de buurt van Gap. Heerlijk door de bergen gewandeld, gezwommen en vooral niet gefietst. Inmiddels zit ik alweer in de 3^e werkweek en is het woon-werk fietsen weer in volle hevigheid losgebarsten. De 1^e week na de vakantie ruim 550 kilometer weggetrapt, het lichaam moest weer even wennen aan de Quest, want ik had behoorlijk zere bilspieren.

Ook in de tweede week bleef ik hier last van houden en nader onderzoek leerde dat het zitje op mijn stoel niet helemaal goed lag. Hierdoor kwam er kennelijk een zenuw klem te zitten in mijn bil, waardoor het fietsen na een kilometer of 20 pijn begon te doen. Dit probleem heb ik inmiddels weer opgelost.

Mijn voorbanden zijn deze week ook aan vervanging toe. De Kojaks zijn niet meer rond, maar beginnen vierkant te worden en er zitten behoorlijk wat scheurtjes in. Met het droge weer van de laatste tijd is dat niet zo’n heel groot probleem, maar nu de wegen er weer nat bijliggen heb ik toch graag vers rubber onder de Quest.

Op mijn woon-werk route zijn inmiddels ook de werkzaamheden gestart om in het voorjaar van 2014 de Weesperbrug te gaan vervangen. De nieuwe brug is vorige week op pontons gearriveerd en wordt ter hoogte van Nigtevegt verder af gebouwd.

Komend weekend is het dan monumenten weekend, zaterdag a.s. zal ik de gehele dag als molenaar te vinden zijn op de Nieuwe Molen in Veenendaal. Uiteraard ga ik er per fiets naartoe.

Ik nodig jullie uit om eens langs te komen, want er zijn allerlei activiteiten in en rond de molen. (mobiele bakkerij, imker, midwinterhoornblazers). Geopend vanaf 10:00 uur.

Ontmoeting

Na elkaar afgelopen winter voorbij te zijn gereden. Robert-Jan verblinde mij dusdanig dat ik op een konijn leek dat alleen maar in de koplampen kon kijken.

Stonden we 22 juli om 05:55 (volgens afspraak) tegenover elkaar onder de Prins Clausbrug. Wat opviel was de vrijwel zelfde bouw en we gaan blijkbaar naar dezelfde kapper (T. Deuse)

Robert-Jan rijdt zijn route Leiden-Utrecht v.v. vaak midden in de nacht en het is ook nog eens 65 kilometer enkele reis. Ik rijdt de route Nieuwegein-Amsterdam v.v. slechts 45 kilometer. Het stuk weg dat we elkaar kunnen passeren is al met al niet langer dan een kilometer of twee, dus vaak kom je elkaar niet tegen, dit was in twee en half jaar de tweede keer.

Na een minuut of 5 ging hij richting Utrecht en ik richting Amsterdam.

Omdat de kinderen schoolvakantie hebben probeer ik nu iedere dag naar mijn werk te fietsen. De kilometers tikken op die manier lekker door, 450 per week. Het is wel warm, maar de rijwind en de schaduw van de bomen langs het kanaal maken e.e.a. wel dragelijk. Vanmorgen (dinsdag) heb ik nog een foto geschoten van een opkomende zon boven de mist die over de weilanden hangt.   

                

Ik begin al wel te merken dat de dagen weer korter beginnen te worden. ’s Morgens tijdens het ontbijt om 05:30 moet het licht weer aan.

Bruggen

Vanmorgen eens een fototoestel meegenomen tijdens de WW rit. Het was een prachtige ochtend met een strak blauwe hemel. Een heel verschil met dinsdagmorgen toen het mistig was langs het kanaal en het wel leek of we richting herfst gingen.

Ik heb de bruggen vastgelegd die ik passeer op mijn rit richting Amsterdam. Op de plek waar ik het AR kanaal oppak staat de Prins Clausbrug, iets verderop passeer ik de Meernbrug (geen foto).

Prins Clausbrug

  

Net voor het bereiken van het industrieterrein Lage Weide liggen er 4 bruggen vlakbij elkaar. De voorste ligt hier nog niet zo heel lang, daarachter verstopt ligt de spoorbrug (Utrecht – Rotterdam/Den Haag). Achter deze bruggen zijn nog twee spoorbruggen zichtbaar, deze liggen in de Demkabocht van het AR kanaal.

 

4 Bruggen in een foto

Na het passeren van het industrieterrein vervolg ik mijn weg langs het kanaal en passeer achtereenvolgens het viaduct van de Zuilense ring (geen foto) en kort daarna de Maarssense brug.

Maarssense brug

Vijf kilometer verder (7/8 minuten fietsen) ligt er bij Breukelen alweer een brug. Deze brug zal binnenkort worden opgetild, omdat hij te laag is.

 

Brug bij Breukelen

Weer 6 kilometer verderop bereik ik de Loenense brug om mijn rit langs het kanaal 9 kilometer verderop te beëindigen bij de Weesperbrug. Hier zie ik heel af en toe weleens een velomobiel mijn pad kruisen.

De laatste twee bruggen worden volgend jaar vervangen door nieuwe exemplaren, omdat ze te laag en te smal zijn.

Loenensebrug

 

 

De bruggen zijn ook een mooi ijkpunt om te zien of ik nog op schema rij. Om 05:55 de Prins Clausbrug en meestal rond 06:35 passeer ik de laatste in Weesp zo’n 30 kilometer verderop.

 

 

Weesperbrug

 

 

 

 

 

 

 

Vorige week las ik in de krant dat er  plannen zijn om ter hoogte van Nigtevegt een fietsbrug te realiseren over het kanaal. Gezien de huidige economie zal dat voorlopig wel een plan blijven. Het moet namelijk niet te druk worden op het fietspad langs het kanaal.

In deze tijd rijden er vooral ’s middags veel mensen en die schrikken soms behoorlijk als ik langs kom stuiven. Het is vooral oppassen met tegemoet komende fietsers, want velen zijn bezig met andere zaken dan op de weg te letten. Inhoud accu controleren, GPS, GSM, muziek opzoeken of gewoon om zich heen aan het kijken.

Rust door borrelnootjes

Vreemde titel, als je verhaal leest valt het wel mee. Vorige week woensdag een paar borrelnoten tot mij genomen, maar een kies was het daar niet mee eens, want daar brak een stukje vanaf. Niets aan de dacht ik, dus een afspraak met de tandarts gemaakt. Gisteren bij de tandarts langs en die had slecht nieuws. Ik moest maar een afspraak maken met de kaakchirurg om het geheel gelaten verwijderen. Gelijk gebeld en vandaag kon ik terecht, met lood in de schoenen vanmorgen richting ziekenhuis gegaan.
Na 45 minuten wachten was ik dan aan de beurt en weer 30 minuten later stond ik weer buiten. De kies zat erg vast in de kaak en gaf zich niet zomaar gewonnen.

Gevolg is wel dat ik de eerste paar dagen niet met de fiets naar het werk mag, want
 dat is me verboden. Ook tillen en nog zo wat van die alledaagse dingen zijn voorlopig even niet toegestaan.

De kaakchirurg had trouwens wel een leuke benaming voor de Quest. Normaal noemt iedereen het een banaan, maar hij sprak over een stofzuiger. Die kende ik nog niet.

gewoontjes

Er is niet veel te melden uit Nieuwegein. Druk bezig geweest met het voorbereiden van de verbouwing die maandag gaat beginnen. Ik zit hier nu op een kale zolder.
De WW ritten gaan natuurlijk gewoon door, dus de kilometers tikken lekker door. Voor volgend jaar heb ik me voorgenomen om ook eens aan de 1 uurs mee te gaan doen. Zal wel met een bijna standaard Quest worden, maar ik wil wel eens zien hoever ik kom zonder allerlei fratsen aan mijn fiets.
Zelf heb ik het gevoel dat ik met een open Quest harder kan, dan wanneer ik onder de kap of onder de schuimdeksel zit. Zal wel tussen de oren zitten, maar mijn lichaam kan zich veel beter koelen.

Als ik de verhalen op de diverse blogs lees, gaat het hard, want een gemiddelde van 57 km per uur is natuurlijk heel hard. Ik ben daarom wel benieuwd wat voor een verzet deze mannen rond draaien, want met een 53 blad voor lijkt het mij bijna niet mogelijk om zo hard te rijden. Je been tempo ligt dan zo hoog, dat houdt je nooit een uur vol. Al doet adrenaline natuurlijk een hoop met een mens.

Deze week heb ik de snelheid ook nog even getest langs de provinciale weg van Bergambacht naar Krimpen a/d IJssel, hier ligt een prachtig glad stuk asfalt. Onder de schuimdeksel haalde ik een snelheid van 54km en die kon ik redelijk lang vasthouden. De komende tijd zal ik ook eens gaan kijken welke banden sneller zijn onder de Quest voor de uurs wedstrijd. Robert-Jan heeft geloof ik wel snel materiaal om de velgen liggen, maar ik weet niet of die bij mij passen, want ik rijd nog met de oude velgen.