Koud

Gisterochtend voor het eerst met temperaturen onder nul naar Amsterdam gereden. Wat heb ik een spijt dat ik zolang heb gewacht met het bestellen van de racekap. De bestelling is op 17 september verstuurd, dus ik hoop over ruim een maand in het bezit te zijn van de kap.

Mijn outfit ziet er met de kou ook een beetje vreemd uit en mijn dochter schrok zich dan ook een hoedje toen ze mij zag met mijn bivakmuts op. Er werd even luid gegild. (zie foto)

Daarnaast zijn een lange broek en een shirt genoeg om het lekker warm te krijgen in de Quest,

Ook ben ik inmiddels de 10.000 kilometer gepasseerd met de Quest en dat binnen 9 maanden na de aanschaf. Eind van de maand zou de 10.500 misschien nog haalbaar zijn.

Oproep

IJs en weder dienende rijd ik 28 december vanuit Nieuwegein (vertrek +/- 7.00 uur) naar Schermerhorn voor de oliebollentocht. Zijn er nog meer mensen die vanuit de richting Utrecht die kant op gaan?

Misschien kunnen we dan nog een wereldrecord vestigen. Het langste lint velomobielen langs het Amsterdam Rijn kanaal.

Ontmoetingen

Deze week zowaar twee maal een Quest tegengekomen onderweg. De eerste moest ik maandagochtend  (7.00 uur) voorrang verlenen in Diemen. Het was een witte Quest,  bestuurd door een  man met baard. Hij sloeg af richting Zuid-Oost, ik ging verder richting Duivendrecht.

Vrijdagmorgen was het opnieuw raak. Langs het kanaal zag ik ter hoogte van Nieuwer ter Aa in de verte een rood licht, dat werkt bij mij als een rode lap bij een stier. Kortom de achtervolging ingezet. Ik was er al snel achter dat het geen gewone fiets was, want daarvoor liep ik veel te langzaam in op de voorligger. Misschien dus toch een brommer.

Ook is het in het donker lastig om afstanden in te schatten, dus hoever ik achterlag, geen idee. Gelukkig heb ik langs het kanaal wel een paar herkenningspunten dus bij kilometerpaal 17 was mijn achterstand geslonken tot +/- 400 meter. Het rode lichtje ging gelukkig bij het gemaal rechtdoor richting Driemond, dus ik hoefde mijn achtervolging niet af te breken.

Toen ik het gat bijna gedicht had, zag ik dat ik met een Quest te maken had. De eerste die ik hier sinds 9 maanden ’s ochtends ben tegengekomen. Bij kilometerpaal 13 had ik hem eindelijk achterhaald, na een achtervolging van een kilometer of 8. Na een groet bij het passeren ben ik weer verder gereden om even verder het tempo eruit te halen om rustig Driemond in te rijden.

Toch moeten er meer velomobielen mijn route kruisen, want er rijden mensen van Almere naar Schiphol en A'dam Zuid-Oost en mensen van Leiden naar Utrecht en dus ook van Utrecht naar Amsterdam heb ik vanmorgen ondervonden.

Ik ben wel benieuwd wie dit allemaal zijn en hoeveel het er zijn.

Mist en drama

Ik heb me voorgenomen om de hele winter te blijven fietsen naar mijn werk, zolang het weer het toelaat. Woensdagmorgen (6 uur) ben ik dus in de mist richting Amsterdam gereden.

Het eerste stuk door de bebouwde kom van Nieuwegein is natuurlijk geen probleem. Het zicht is wel wat minder, maar de snelheid nog niet hoog. Eerst moeten de beenspieren een paar kilometer warmdraaien.

Op de toerit naar de dijk langs het Amsterdam-Rijnkanaal komt de gang erin. Terwijl ik gang maak wordt ik gepasseerd door een brommer en denk ik, dat is mooi daar kan ik achteraan richting Utrecht. Als ik de dijk opdraai is de brommer echter verdwenen. Het is namelijk een dikke brij van mist. Gelukkig staan hier nog lantaarnpalen en kan ik nog wel iets zien. Mijn bril zet ik af, want daar zitten ondertussen honderden waterdruppeltjes op. Het scheelt iets, maar zet niet heel veel zoden aan de dijk.

Tot aan Breukelen wordt ik nog geholpen door verlichting en kan ik de gang er redelijk inhouden. Voorbij Breukelen tot aan Driemond staan echter geen lantaarnpalen en kan ik misschien 30 meter vooruit kijken. Bang als ik ben om een ninja (vaktaal voor een fietser zonder licht) tegen te komen doe ik het noodgedwongen de rest van de rit maar rustiger aan.

Pas wanneer ik bij Driemond de Gaasp ga volgen richting Diemen/Duivendrecht wordt het zicht weer wat beter.  Op een rit van normaal 65 minuten verloor ik door de mist nu een kwartier.

Op de terugweg was er van mist geen sprake meer, maar scheen de zon uitbundig. Bij Utrecht kwam ik nog langs de plek waar ’s ochtends twee kleine kinderen waren verdronken. De “parkeerplaats” aan de overkant van het kanaal was afgezet met rood – wit lint. Als je dat ziet krijg je toch wel even kippenvel.

Kilometerstand

Vandaag de kilometerstand weer doorgegeven aan Velomobiel.  De stand per eind oktober bedraagt 9.440 kilometer. Als ik in het huidige tempo doorga met woon-werk ritten, dan zal ik 16 of 18 november de grens van de 10.000 kilometer gaan passeren.

In de 8 maanden dat ik de Quest nu bezit heb ik dus al ruim 9.000 kilometer weggetrapt. De meeste kilometers zijn gemaakt tijdens  woon-werk ritten, dat zijn er een kleine 270 per week. Daarnaast heb ik nog een aantal weekend ritten gemaakt langs de Utrechtse Heuvelrug en van het voorjaar een keer een mooie rit langs de rivieren Maas en Waal. Ook heb ik mijn ouders nog bezocht op Ameland met de Quest. Vanuit Nieuwegein is dit ruim 200 km fietsen, vooral de kilometers door noord Friesland vielen zwaar tegen. Het stuk van Harlingen naar Holwerd (en v.v.) is echt een uithoek van ons land.

De komende maanden zal het qua extra kilometers niet zo snel gaan vrees ik. Het word steeds donkerder en kouder. Ook wordt er door de diverse weerkundigen een stevige winter voorspeld. De laatste jaren zagen wij hier in het midden van het land vooral sneeuw en weinig ijs, van mij mag dat nu eens andersom. Op kou kun je kleden, daar is dus wel mee te leven. Sneeuw wordt een ander verhaal, want ik het geen zin om het Amsterdam-Rijnkanaal in te glijden.

Qua weer zijn er wel overeenkomsten met vorig jaar. Ook toen liep ik in november nog in mijn zomerjas rond te stappen en sloeg de winter begin december zijn slag. Ik vrees een beetje dat, dat dit jaar weer gaat gebeuren.

Voor volgend jaar heb ik al wel een paar ideeën in het hoofd zitten.

·         Een rondje IJsselmeer

·         Een rondje Zeeland (Zeelandbrug, Oosterscheldekering)

Voorlopig eerst maar richting de 10.000kilometer.

Heuvels en konijnen

Na een weekje vakantie in Zeeland, ben ik zaterdagmiddag weer in de Quest gestapt. Even een rondje rijden om de spieren weer wat los te trappen. De route liep over de Utrechtse Heuvelrug naar Amerongen. Vanuit Zeist volgde ik de provinciale weg richting de piramide van Austerlitz. De weg loopt licht omhoog tot aan het pannenkoekenrestaurant op de top.

Een kilometer voor de top passeerde ik twee jongens op een racefiets, die de uitdaging wel aandurfde te gaan toen ik ze passeerde. Ik zag ze in mijn spiegel versnellen en dacht bij mezelf, dat gaat mij niet gebeuren. Heuvelopwaarts een tandje erbij en met 43 in het uur naar boven gereden. Daar hadden ze niet van terug. Eenmaal beneden bij de stoplichten hoorde ik ze praten over een de ligfiets die onlangs 129 km p/u heeft gereden. Ik heb de heren het advies gegeven om het eerst eens in een Quest te gaan proberen, dat gaat tenslotte ook hard.

De Amerongse berg heb ik wederom gemeden, op de een of andere manier druf ik het nog niet aan om hier tegenop te fietsen. Ik heb gekozen voor de heuvel die me via Leersum aan de andere kant van de heuvelrug brengt.

Hierna heb ik koers gezet richting Amerongen en ben via de dijk weer terug gereden naar Nieuwegein. Op de dijk zijn niet van die hele hoge snelheden te behalen, het asfalt is veel te grof en dat levert nogal wat weerstand op. Al met al toch weer 80 km weggetrapt.

Maandagochtend was het weer tijd om richting Amsterdam te vertrekken. De koplamp is na de servicebeurt weer in hoogte verstelbaar, dus ik zie weer meer. Meer zicht betekent meer snelheid in het donker. Met het nieuwe 57 blad en de wind in de rug lag de snelheid tegen de 50 in het uur. Ik was dan ook binnen een uur op kantoor. Onderweg heb ik nog wel een konijn aangereden. Het beest liep met me mee, maar toen ik er naast reed besloot het beest om linksaf te slaan en liep dus tegen de zijkant van de Quest aan. Op de terugweg zag ik geen konijn liggen, maar hij heeft zeker hoofdpijn gehad.

Reactie op eerste rit

Op een van mijn eerdere berichten kreeg ik pas een reactie van JB. JB vroeg mij of de Quest mij genoeg ruimte bij mijn schouders biedt.
Wel JB, tot op heden heb ik geen problemen ondervonden. Er zitten zelfs nog twee dunne schuimrubber kussentjes op de wand van de Quest geplakt voor wat extra comfort. Ook tijdens lange ritten zoals afgelopen zomer naar Ameland ondervond ik geen hinder van irritatie.

Kan iemand mij misschien uitleggen hoe ik kan reageren op een reactie. Blogger vraagt steeds om opnieuw in te loggen en mijn reactie wordt niet geplaatst. Vandaar dat ik het maar even op deze manier doe.

Retourtje Dronten

Afgelopen vrijdag even heen en weer geweest naar Dronten voor een beurt aan de Quest.

Om 10 voor 6 zat ik reeds in de fiets, ik was al vroeg gewekt door een politiehelikopter omdat een paar Franse drugstoeristen zonnodig bij ons de wijk in moesten vluchten. Het eerste deel van de tocht verliep dus in de duisternis en dan kun je weleens een vergissing maken op een weg die je niet elke dag rijdt. Zo reed ik bij Baarn een éénrichtings fietspad in, hier waren de tegemoet komende fietsers (2) niet zo blij mee. Even verderop naar de oprit van de Stichtse brug had men besloten om zonder aankondiging het fietspad in het weiland te laten eindigen. Gelukkig reed ik niet hard en dus stond ik op tijd stil. De rest van de route was recht toe rechtaan door de polder naar Dronten.

Rond half 9 was ik bij Velomobiel en begon Theo met de servicebeurt. De voorwielen eruit om de veerpoten en de remmen te controleren en schoon te maken en in de tussentijd heb ik de velgen gepoetst en de banden weer op spanning gezet. Mijn achterderailleur bleek erg los te zitten en daar heb ik dus mazzel mee gehad. Na het monteren van een 57 blad en het opnieuw afstellen van de versnellingen kon ik om half 11 weer huiswaarts keren.

Met de wind schuin in de rug en het genot van een 57 blad lag de snelheid door de polder steeds boven de 50. De Stichtse brug was dus snel bereikt en daarna ging het tempo als vanzelf naar beneden. Het werd drukker op de fietspaden en er moest zo nu en dan gestopt worden voor stoplichten en paarden . Iets voor 2 uur kwam ik Nieuwegein weer binnengereden.

De rit kostte me nog wel mijn telefoon. Die was gedurende de rit uit de Velomobiel tas gevallen toen ik een reep ontbijt heb gepakt. Op de bodem van de Quest  lag echter een klein laagje zweet en daar kan de apparatuur niet tegen, kapot dus. Het klittenband dat Theo op de wielkast had geplakt komt dus net te laat, want hier had ik mijn telefoon aan willen vastplakken.