Rondje Texel

Ik kwam van ver en mijn verhaal is ook de laatste in de serie van het rondje Texel dit jaar. De computer is continue bezet door mijn oudste dochter i.v.m. van allerlei schoolopdrachten.

Het stond al een poosje op de agenda en afhankelijk van het weer moest het goede vrijdag gaan gebeuren. Meerijden met de Noord Hollandse mannen en vrouwen naar Texel.

Op donderdagmiddag ben ik vanuit mijn werk doorgereden naar mijn zus in Schagen, dat scheelt weer 100 kilometer trappen. Ik had met Matthijs afgesproken waar ik het peleton zou opwachten. Om 9:30 was ik op de afgesproken plaats en besloot om de groep tegemoet te fietsen. Dat was niet echt nodig, want na een aantal honderden meters zag ik de bonte stoet al aankomen. De Quest gekeerd en aanhaken maar. Ik was de enige met een blauwe Quest, dus dat is altijd makkelijk voor de foto’s en filmpjes die op internet worden geplaatst. Je vindt jezelf snel terug.

Via de noordelijke polders ging het richting Den Helder alwaar we om 11:00 de boot namen naar het eiland. Ik moet zeggen het was heerlijk fietsen daar. Dan door de polder, dan langs de buitenkant van de dijk, tussen schapen en vogels door.

Halverwege de rit werd er nog een stop gemaakt bij de vuurtoren. Na de chocomelk en appeltaart was het tijd voor de groepsfoto voor de vuurtoren. Ook werd hier “het ding” van de NVHPV aan de volgende rijder overhandigd. Na een heerlijke rit door de duinen waren we om kwart voor drie weer terug bij de boot.

Op de boot was er wat discussie wat voor mij de kortste weg naar huis zou zijn. Wim Schermer bood aan dat ik hem zou volgen richting en de Woude en vandaar richting Purmerend te gaan. Zo geschiedde dus, na het uitrijden van Den Helder, waar het qua inrichting van de wegen en fietspaden overigens een bende is, ging het gas erop.

Met een gangetje van 45 km p/u reden we richting Alkmaar. Onderweg belde mijn zwager nog, maar ik kon helaas niet opnemen. Wel stond hij een paar kilometer verder langs de kant van de weg te zwaaien. (Wim weet je gelijk wie dat was) Ik had echter geen tijd om te stoppen. Wim reed dwars door Alkmaar, heb ik dat ook eens gezien en vandaar was het in een rechte lijn naar de Woude. Hij rook duidelijk de stal want de snelheid ging nog iets omhoog, heerlijk.

Vanaf toen stond ik er alleen voor en ben met dezelfde snelheid doorgereden naar Purmerend en Amsterdam. Daar hield de brug bij het IJ mij nog even op. Langs het Amsterdam-Rijnkanaal begon het zowaar lichtjes te regenen. Ter hoogte van Breukelen was bij mij het beste er ook wel vanaf en ben ik de laatste 15 kilometer iets langzamer gaan rijden. Om 19:00 uur zette ik de Quest weer in de tuin. Zowaar een gemiddelde van bijna 40 kilometer per uur vanaf Den Helder.

Conclusie, deze tocht is echt een aanrader. Eigenlijk vond ik hem leuker dan de Oliebollentocht.

Even nog iets anders. In het kader van de komst van de Tour de France naar Utrecht heb ik nog meegedaan met 100 portretten van Utrechters en hun fiets. Via onderstaande link zie je het resultaat.

 http://www.utrecht2015.com/nl/artikel/100-portretten-van-utrecht-92-rob-ruitenbeek

Onderhoud en lijstjes

Onderhoud

Afgelopen vrijdag even heen en weer gereden naar Dronten voor een onderhoudsbeurt.

Dat even is natuurlijk wat ruim, want al met al ben je toch 9 uur onderweg.

Om kwart voor zes stapte ik in Nieuwegein in de fiets. Het was nog donker, maar vooral koud. De thermometer stond op -2 graden. Net voorbij Eemnes kwam de zon op.

 

Door de kou en de tegenwind kwam de snelheid er niet echt in. In de Flevopolder hield ik de snelheid iets boven de 40. Na de Vogelweg ben ik via de Zeebiesweg en de Roodbeenweg naar Dronten gereden.

Die laatste twee wegen bevallen mij beter dan de Rietweg, waar het fietspad er niet zo best bij ligt.

Tegen half 9 was ik bij Velomobiel.nl. Aldaar eerst een kop thee om weer wat op temperatuur te komen. Daarna de Quest op zijn kant om het nodige onderhoud aan de remmen te doen. Ook het lager uit het rechter voorwiel is nog even gedemonteerd, omdat het mij was opgevallen dat dit wiel veel korter draaide dan de linker. Theo ging door met het andere voorwiel, daarin miste ik sinds een week een spaak. Ondertussen maakte ik gelijk gebruik van het moment om nieuwe Kojaks om te leggen en de wielkasten te ontdoen van zand.

 

Theo demonteerde ook nog even het achterwiel, maar dit was allemaal dik in orde.

Om 11 uur stond de Quest weer op drie wielen en kon ik de terugweg aanvangen. De temperatuur was inmiddels lekker opgelopen en ik had de wind in de rug.

Tijd om eens even flink gas te geven in de Flevopolder. Met een gangetje van rond de 48 ben ik dezelfde weg weer terug gereden en binnen een uur stond ik al aan de voet van de Stichtse Brug. Door de drukte die daarna volgt met dorpen en steden is het helaas moeilijk om dat soort snelheden vast te houden. Maar al met al stond ik na 2 uur en 19 minuten alweer in Nieuwegein. Toch een gemiddelde van bij 40 kilometer per uur.

Lijstjes

Ik ben dol op het lijstje van Velomobiel.nl waar je je kilometers kunt invullen. Iedere maand doe ik dit trouw. Mijn eerste Quest, de 470, staat inmiddels op de 113^e plaats met een kilometer totaal van 46.100. Tot vorig jaar april heb ik er hiervan 42.300 voor mijn rekening genomen.

Mijn huidige Quest, de 720, vind ik op dit moment terug op plaats 483 en gaat nog wel verder stijgen dit jaar.

Van alle verkochte Questen in 2014 vind ik mijzelf terug op de 1e plek. In de lijst van verkochte fietsen neem ik met de 720 de tweede plaats in, de Strada 187 staat hier op de eerste plaats.

Nu weet ik ook wel dat niet iedereen deze statistiek vult, dus veel zegt het niet, maar ik blijf  trouw mijn kilometerstanden invullen iedere maand opnieuw.

4 jaar velomobielen

 

Ja, het is vandaag tijd voor een feestje. Op de kop af heb ik er 4 jaar velomobielen opzitten.
Vier jaar forenzen van Nieuwegein naar Amsterdam. Meestal drie keer in de week.
Inmiddels al in de tweede Quest, de Q470 daar heb ik ruim drie jaar ingereden en daar welgeteld 42,300 kilometer mee weggetrapt. De Q470 bevindt zich tegenwoordig in het noorden van het land.

Sinds vorig jaar april ben ik in bezit van de blauwe Quest 720 en die zit inmiddels op 12,100 kilometer. Dat telt dus ook al lekker door.

In totaal dus inmiddels 54,400 kilometer dat zij er dus 13,600 gemiddeld per jaar.

Dit alles heeft geleid tot een beren conditie en ik ben een kilo of 8 lichter dan 4 jaar geleden. Daarnaast heeft het tot gevolg dat ik kan eten wat ik wil.

Kinderdijk en paarden

Weer even een bericht uit Nieuwegein. Veel bijzonders gebeurd er niet er wordt de laatste maanden alleen woon werk gereden. 's Morgens is het nog steeds donker bij aankomst, maar niet lang na aankomst op kantoor dient het ochtendgloren zich aan. Deze heb ik vrijdagmorgen geschoten

Zonsopkomst in Duivendrecht

Zondagochtend ben ik even een rondje Kinderdijk wezen fietsen even wat anders voor de verandering. Rond een uur of half 11 vertrokken nadat de ergste kou verdwenen was. Lekker op het gemak richting Schoonhoven en daar de pont gepakt naar de zuidkant van de Lek. De oversteek hier is wat Velomobiel vriendelijker dan die in Krimpen aan de Lek. Daar zijn de veerstoepen zo steil dat je uit moet stappen om de onderkant van de Quest niet te beschadigen.

Op de pont bij Schoonhoven

Eenmaal van de pont af gaat het westwaarts langs de Lek naar Kinderdijk. Het was erg druk toen ik daar aankwam een tiental bussen stonden op de parkeerplaats en bij deze bussen stonden honderden Duitse vrouwen lekker te nippen van een glaasje wijn. Eenmaal uit de drukte ging de de snelheid erin en rond de 40 reed ik over het nieuwe fietspad dat er is aangelegd. (zie foto hieronder) Niet veel verder kon ik in de remmen want voor mij uit liep een paard + ruiter en begeleider. Het fietspad aldaar loopt aan de linkerkant steil naar beneden de polder in en aan de andere kant heb je de boezem waar de molens op lozen. Op een metertje of 40 achter de ruiter, ik reed toen al stapvoets, liet ik de bel klinken. Gevolg ruiter keek om, begeleider keek om en tenslotte ook het paard. Het paard kreeg gelijk de kolder in zijn kop en duwde de begeleider bijna met fiets en al de sloot in. Na een meter of honderd kregen ze de zaak weer onder controle. Er werd gewenkt dat ik kon passeren. Voorzichtig ben ik op het beest afgereden, maar leuk vond hij het niet.

Geleend van Internet

Ik vroeg me wel af, of het wel handig is om op zo'n pad met je paard te gaan lopen. Racefietsers en wandelaars alles kom je er tegen. Gelukkig liep het weer goed af.

Een tiental kilometer verder ging het fietsen echter zwaarder en zwaarder en stond mijn achterband leeg. Droge kleding had ik niet meegenomen, dus een plekje uit de wind gezocht om de band te vervangen en na een tiental minuten kon ik weer verder. Bij Ameide de Lekdijk weer opgedraaid en daar ligt zulk prachtig asfalt dat de snelheid tot boven de 50 opliep. Jammer dat dit dan altijd zo snel voorbij is. Na 90 kilometer was ik weer thuis en kon ik de band gaan plakken en de vouwband weer vervangen voor de originele.

Terugblik OBT 2014

De OBT ligt inmiddels alweer een week achter ons en als ik nu naar buiten kijk lijkt het wel voorjaar. Wat een verschil met een weekend geleden.

De zaterdag begon in Nieuwegein met regen en natte sneeuw, maar in de loop van de morgen veranderde dit langzaam in droge sneeuw. Er ontstond een laagje van 3 a 4 centimeter bij temperaturen die iets boven het vriespunt lagen. De wegen waren hier 's middags tijdens het boodschappen doen nog goed te berijden. Met mijn blik constant op de buienradar bleef de sneeuw lekker vallen en werd het pas rond 7 uur 's avonds droog. De volgende morgen zou blijken dat de strooiploegen van de gemeente Nieuwegein toen al lekker bij moeder de vrouw op de bank zaten.

Vorig jaar had ik de OBT gemist vanwege de harde wind, dit jaar zou het me toch niet overkomen dat de sneeuw roet in het eten ging gooien. De wekker gezet op 06:45 en een half uur later lag ik in de Quest richting Nijmegen. Geschatte aankomst tijd 09:30.
De aankomsttijd kon ik na 1 kilometer al uit mijn gedachten zetten, want de wegen in Nieuwegein waren zeer slecht te berijden. Waar ik normaal gesproken binnen een kwartier op de Lekbrug sta, deed ik er nu al ruim een half uur over.
Eenmaal over de Lek ging het goed richting Culemborg, heerlijke schone weg. Vlak voor Culemborg stond echter een omleiding aangegeven die mij ertoe dwong om de dijk te verlaten (had ik dat maar niet gedaan). Hierdoor moest ik door Culemborg heen en werd ik door de toestand van de wegen gedwongen om richting Geldermalsen (N-weg) te rijden. Vandaar richting Tiel waar ik even de weg kwijt was, want ik moest ergens het Amsterdam-Rijnkanaal oversteken. De brug over de Waal bij Echteld was ook glibberen en glijden, want het smeltwater van de autoweg was weer bevroren op het naastgelegen fietspad.
Vanaf Bendeden-Leeuwen is het een lange weg richting Nijmegen en omdat het zondagochtend was reed er bijna geen verkeer. Gelukkig maar, want het fietspad was helemaal niet te berijden. Uiteindelijk bereikte ik Nijmegen iets na tienen en heb me daar nog even kunnen vergapen aan een paar prachtige fietsen.

Na twee bakken thee was het alweer tijd om in te stappen en de OBT te gaan rijden. Na het oversteken van de Waal via de nieuwe brug werd er linksaf geslagen, maar dat was werkelijk niet te doen. Sven Kramer kon hier beter uit de voeten dan een Quest. Na te zijn gekeerd ging het daarna via allerlei dijkwegen naar de koffiestop. Met alle sneeuw die er lag, was het er werkelijk prachtig. Komende zomer ga ik denk ik nog eens terug die kant op.

Koffiestop

Na de koffiestop was het weer richting Nijmegen voor het fotomoment bij de Waalbrug. Dit was kennelijk niet helemaal goed doorgekomen, want er reden ook mensen gelijk door naar het fietscentrum.

Groepsfoto

Waalbrug

Inmiddels was het al drie uur geweest en heb ik het besluit genomen om gelijk door te fietsen richting huis. Ik wilde zolang mogelijk in het daglicht fietsen na de ervaringen van de ochtend.
Weer dezelfde lange weg af richting Beneden Leeuwen, alleen moest ik nu op het fietspad blijven ivm de drukte. Dit kwam de snelheid niet ten goede, omdat het fietspad slecht te berijden was. Na de passage van de Waal, (helaas geen foto, geheugenkaart kapot) moest ik vanwege de gesteldheid van de wegen toch weer de grote doorgaande wegen volgen. Dat betekende dus extra kilometers. Wel zag ik op het fietspad tussen Tiel en Amerongen drie sporen door de sneeuw lopen, er bleek dus nog iemand die kant op te zijn gegaan. Bij Wijk bij Duurstede heb ik de pont over de Lek genomen en ben toen via Schalkwijk weer in Nieuwegein gekomen. Om zes uur was ik weer binnen.

Terugkijkend ben ik blij dat ik erheen gegaan ben, want het was gezien de omstandigheden een OBT waar we jaren later nog over zullen praten.

Bijgeluiden

Het was er al een paar dagen een raar bijgeluid in de Quest. Het geluid werd sterker als er een bocht naar rechts werd genomen en ook op een hobbelige weg kwam het opzetten. Omdat het er niet continue was maakt ik me in eerst instantie niet heel veel zorgen. Het oplossen is ook lastig, want het is vroeg donker en de Quest in de huiskamer parkeren is geen optie bij mijn vrouw.

Het geluid kwam echter steeds vaker terug en met de kerstdagen en de OBT in zicht begon ik me toch wel enigszins zorgen te maken. Wat kon dit nu toch zijn? Er gaat dan van alles door je hoofd heen, gebroken spaak, iets met de as, ergens een scheur. Kortom iets wat je niet zelf in de hand hebt en waar je eventueel voor naar Dronten moet ter reparatie. Mijn gehoor vertelde me dat het geluid achter uit de fiets kwam. Bij aankomst op mijn werk ben ik uiteindelijk door de knieën gegaan om de oorzaak te achterhalen. Na het optillen van het achterwiel en deze te laten draaien was de oorzaak snel gevonden. Het bleek dat het wieldoekje aan de rechterkant los was geraakt. Nadat ik het weer had vastgezet en ’s middags in de fiets naar huis stapte was het geluid verdwenen.

Inmiddels heeft de racekap ook een andere kleurstelling. Ik heb de kap teruggebracht naar de Woude en hem laten overspuiten in de kleur blauw van de Quest. Het resultaat is prachtig geworden, zo mooi had ik het zelf nooit voor elkaar gekregen.

 

Ook de inschrijving voor de OBT is inmiddels gedaan. Zondag om 07:30 vertrek ik uit Nieuwegein. Bij Vianen de Lek oversteken en dan langs de dijk richting Wijk bij Duurstede. Vanaf hier zal het zuidwaarts langs het A-R Kanaal richting Tiel gaan waar de Waal wordt overgestoken. Daarna is het linksaf richting Nijmegen. Ik hoop rond 10:00 te arriveren.

De fiets is inmiddels gewassen, de accu's liggen aan de opladers, laat de zondag maar komen.

Verlichting en lekke banden

De extra verlichting is afgelopen vrijdag door DHL afgeleverd en zondag heb ik e.e.a. op de Quest gemonteerd. De twee extra BM IQ Premiums geven een zee van licht zoals uit onderstaande foto's blijkt. De bermen worden heerlijk verlicht ik hoop dat ik eventueel loslopende honden of konijnen nu wat eerder waarneem.

Op de verlichte stukken laat ik de lampen op half vermogen branden, op de donkere stukken (na Breukelen) gaan de schijnwerpers aan. Het is nog even zoeken naar de juiste hoogte om geen automobilisten te verblinden, maar vanmorgen ontving ik geen commentaar.
Waar ik wel van baal is dat wij ons uiterste best doen om maar gezien te worden, want dat is toch het verwijt dat we iedere keer naar ons hoofd krijgen geslingerd. Terwijl ik hordes fietsers tegenkom die geen enkele verlichting voeren. Vanmorgen kwam mij ook iemand tegemoet met een rode koplamp. Het is dat het teveel moeite is om te keren en uit te stappen, want die weten echt niet waar ze mee bezig zijn.

Ondertussen laten de Kojaks mij ook een beetje in de steek. In de afgelopen twee WW ritten maar liefst drie keer lek. Beide voorbanden en een keer achter. De voorbanden gelijk maar vervangen door verse Kojaks om de wintermaanden door te komen. Het natte weer van de laatste week helpt natuurlijk ook niet mee, want alles blijft aan de banden plakken. Maar dat is nou eenmaal het risico dat neem.