verloren wieldoek

Zo de eerste winterse perikelen zijn achter de rug, sneeuw en gladheid hebben eigenlijk voor weinig problemen gezorgd. Wel ligt door de kou de snelheid lager, het is alsof je tegen een muur aanfietst. Ook het ademhalen van de koude lucht gaat niet zo makkelijk als wanneer de lucht wat is voorverwarmd door moeder natuur. Gelukkig hebben we inmiddels de vroegste zonsondergang alweer gehad en beginnen de dagen weer langzaam te lengen (in de middag dan).

Vorige week zaterdag kwam ik er tijdens het schoonmaken van de velgen achter dat ik een wieldoek bij het achterwiel kwijt ben. De week ervoor had ik de bandenspanning gecontroleerd en het wieldoek normaal bevestigd. Tijdens de ritten die ik gedurende de week heb gemaakt heb ik geen enkel vreemd geluid gehoord waaruit eventueel kon blijken dat het wieldoek los zou zitten. Dat is dus pech, ik zal een nieuwe moeten aanschaffen.

Verder weinig nieuws te melden uit Nieuwegein, we rijden gewoon volgens de dienstregeling heen en weer naar Duivendrecht.

Vroege winter

De winter heeft zijn intrede gedaan en de eerste sneeuw achtergelaten.

Qua fietsen gaat het met deze temperaturen langzamer dan in de zomer. Op de heenweg ben ik toch een minuut of 7 langer onderweg. Terug duurt het nog langer, maar dat heeft meer te maken met het verkeer dat ik op industrieterrein de Lage Weide moet zien te ontwijken.

Koude lucht is zwaar en ligt dus laag op de grond, zorgt voor meer weerstand. Ook trap ik in de winter een lichter verzet om knieën en pezen te ontzien. Normaal rijdt ik voor op het grootste blad (57 tands) en achter op de 6 (14 tands). In wieler termen rijdt ik een 57-14. De kruissnelheid is dan tussen de 46 en 50 km per uur. Nu rijdt ik achter op de 5 (16 tands). Met dit verzet kom ik tot een maximum snelheid van zo’n 41 km per uur. Ik rijdt graag op souplesse en met het zwaardere verzet maak ik op dit moment niet genoeg omwentelingen om lekker ontspannen te fietsen. Ik mis een 15 tands tandwiel, als er een nieuwe ketting op de Quest gaat, zal ik zeker een tandwiel vervangen voor een 15.

Niet alleen de kou is de reden van het langzamere fietsen, ook neem ik wat voorzichtigheid in acht.

1.     Ik rij de hele winter op Kojaks, die doen er wat langer over om tot stilstand te komen

2.     De vele mensen die onverlicht fietsen

Vooral het tweede punt is vervelend. ’s Morgens is er niets aan de hand, de enkele forens die ik dan tegenkom gaat goed voorbereid op weg. ’s Avonds is het echter donker en als ik dan rond 5 uur over de Lage Weide in Utrecht rij, rijzen de haren mij soms te bergen. Mensen zonder licht (Ninja’s), mensen met een rode koplamp en diverse auto’s vanuit uitritten. Als het even kan pak ik de rijbaan, maar meestal lukt dat niet en dan gaat het met gepaste snelheid via het fietspad.

Straks het weerbericht maar weer goed in de gaten houden, want er wordt nog meer sneeuw verwacht de komende dagen.

Wegwerkers

De maand november zit er inmiddels weer op en met een aantal gefietste kilometers van slechts 900 is het wat minder geweest deze maand. Ik heb een aantal keren moeten overslaan ivm andere verplichtingen.

Donderdagochtend nog een wedstrijd gehouden met een paar wegwerkers langs het kanaal. Zij reden in een bus op zoek naar de plek waar ze moesten zijn en ik stoof ze op het fietspad voorbij. Dat is altijd lekker. Vrijdagmiddag had ik de heren echter hard nodig, want zij waren aan het werk op de kanaaldijk en de bus stond midden op de weg. Ik had het idee om net langs de bus te passeren, maar raakte met mijn voorwiel in de berm en hing ineens angstig scheef in de Quest.

De mannen schoten mij gelukkig gelijk te hulp en ik kon me onder de racekap vandaan worstelen.
Toen moest er natuurlijk eens goed gekeken worden wat voor een voorwerp dat nu was waarmee ik rondreed. Ik heb ze alle toeters en bellen van de Quest laten zien en ze vonden het een prachtig voertuig. Gelijk heb ik de vraag gesteld of ze de hele dijk opnieuw voor me willen asfalteren, maar dat zit er helaas niet in. De ergste hobbels worden eruit gefreesd en van een laagje asfalt voorzien.

Komende week gaat ook koning winter een eerste aanval doen als ik het KNMI mag geloven. Ik rijd nog steeds met mijn Kojaks rond, dus ik hoop dat het mee gaat vallen. Ik wil in de maand december nog zeker 600 km wegtrappen, om het jaar met een kilometer stand van 25,000 te eindigen. Normaal zou dat geen probleem moeten zijn.

Gestrand

Vanmorgen 19/11 in dichte mist richting Amsterdam gereden. Net voorbij Loenersloot zag ik een rood lampje voor me opdoemen, tijdens het passeren bleek het een fietser met pech te zijn. Met de Quest in de remmen en een stukje terug flinstonen om op gelijke hoogte te komen met de gestrande fietser. Je bent op de wereld om elkaar te helpen tenslotte. De beste man stond met een langzaam leeg lopende band langs de kant.

Als verlichting om te pompen was hij druk bezig met zijn mobiel, want hij had een zaklamp app op zijn toestel zitten. Wel dat geeft niet veel licht daar in donker langs het kanaal. Na te zijn uitgestapt heb ik de man mijn pomp overhandigd, zodat hij zijn band weer van lucht kon voorzien.
Na het oppompen sprong de man op zijn fiets om weer een aantal kilometers verder te kunnen.
Nadat ik was ingestapt ben ik achter de beste man blijven fietsen, zodat hij onderweg nog een keer gebruik kon maken van mijn verlichting en fietspomp. Aangekomen bij station Abcoude scheidde onze wegen, hij pakte de trein en ik ging verder Amsterdam Z-O in.

Ik hoop dat hij de volgende keer een goede pomp en extra verlichting meeneemt, want er komt niet elke dag een Quest langs gezoefd.

Overtuigd?

Die vraag kwam bij mij op toen ik vrijdagavond op de bank zat. Toen ik ‘s middags vanuit het werk naar huis reed zag ik ter hoogte van Maarssenbroek van verre een velomobiel aankomen. De oranje Quest werd met 99% zekerheid bestuurd door Niels v/d Wal uit Utrecht. (De eerste overigens die ik zag na het treffen in Dronten.)

Tweehonderd meter voor mij reed een bukker richting Utrecht, die zag eerst de oranje Quest in tegengestelde richting passeren. Kort daarop reed ik de bukker met een snelheid van tegen de 50 voorbij. Ben benieuwd of de beste man al een bestelling in Dronten heeft geplaatst, want hij moet toch overtuigd zijn van het potentieel van een velomobiel.

Zondag heb ik nog geprobeerd om een rustig ritje door de omgeving te maken. Het eerste deel van de route lukte dat redelijk. Over smalle wegen ben ik langs de Hollandse IJssel naar Gouda gereden. Vanuit Gouda langs de provinciale weg naar Bergambacht. Vandaar koers gezet naar Schoonhoven, om dan via de Lekdijk weer richting Nieuwegein te rijden. Op de dijk had ik de wind in de rug en veel bukkers voor mij rijden. Van dat rustige rijden is de laatste 20 km dus niets terecht gekomen.

In het dorpje Jaarsveld hebben ze trouwens een een drietal zeer vervelende drempels op de dijk neergelegd. De drempels moet je haast stilstaand nemen, omdat er een opstaande rand van een centimeter of 3 aan de drempels zit. Jullie zijn dus gewaarschuwd.

Oktober

De herfst is nu echt begonnen, de bomen langs het kanaal zijn al redelijk kaal en ik moet me haasten om nog bij daglicht thuis te komen. Afgelopen weekend heb ik de binnenkant van de Quest een lekker sopje gegeven en tevens de ketting met een doek ontdaan van teveel vet en een klein beetje vuil. Met een ontvetter ook nog even de tandwielen onderhanden genomen. Alles glimt je weer tegemoet zal ik maar zeggen. Na het schoonmaken even een proefrit gemaakt achter door het park en het geheel loopt weer geruisloos, heerlijk.

Maandag dan met zware regen heen en weer naar Amsterdam. Het vizier van de racekap 2 cm open, dan kan ik er net onderdoor kijken, want met het vizier dicht was het zicht te slecht. Voorbij Loenersloot kwam mij nog een enorme dieplader tegemoet rijden. De beste man had al zijn licht bijgezet en was dus bijzonder goed zichtbaar. Ik heb de kleine Quest maar even in een inham stilgezet om de vrachtwagen te laten passeren. Veiligheid voor alles in het donker.

Terug naar huis was het werkelijk hondenweer, veel regen en een stevige wind uit het zuidwesten. En dan maar hopen dat je niet lek rijdt.

Deze maand ook de 12.000km gepasseerd, nog nooit heb ik binnen 1 jaar zo’n afstand afgelegd met een fiets. De totaal stand van de Quest is nu 23.500km. De 25.000 moet, mits het weer meewerkt, haalbaar zijn voor het eind van het jaar.

Zoals het er nu naar uitziet laat ik de Quest vrijdag op stal staan, de windverwachting is mij iets te hard.

Er zijn van die dagen

Je hebt van die dagen, dan zit het allemaal niet mee. Vanmorgen om iets voor zes uur zat ik in de Quest voor mijn rit naar kantoor in Duivendrecht. Na slechts 800 meter lag de Quest al op zijn kant, omdat linksvoor mijn band leeg liep. Op de Lage Weide schatte vervolgens een vrachtenwagenchauffeur mijn snelheid verkeerd in, dit zag ik gelukkig ruim op tijd gebeuren en had dus genoeg ruimte om te remmen.

Verderop langs de Weespertrekvaart in Diemen, rijd ik altijd tegen de as van de weg aan, omdat er aan de zijkant enkele onaangename kuilen verborgen zitten. Een bromfiets zonder licht vond het daarom nodig om mij rechts in te halen, terwijl er links ruimte genoeg is. De bromfiets had ik dus niet zien aankomen in mijn spiegels.

De beste bestuurder reed echter vol door een verborgen kuil en had moeite om te blijven zitten.

Drie momenten op een ochtend in een uur tijd, dan denk je bij jezelf het zal nu wel klaar zijn toch.

Helaas was de koek nog niet helemaal op, want toen ik op kantoor onder de douche stapte kwam er geen warm water uit de kraan.

Op de weg terug naar huis even een klein ommetje gemaakt. Bij Breukelen was ik het kanaal zat en ben ik via Woerden en Montfoort weer op huis aangegaan. De ijszaak in IJsselstein was helaas al gesloten, want het was best warm vandaag onder de racekap.