Vakantie en nog meer TdF

Na een heerlijke vakantie in het zuiden van Frankrijk, gaan we na vandaag de draad weer oppakken. Drie weken niet gefietst, dus de benen zijn helemaal uitgerust. Waar we normaal nog gaan bergwandelen of een andere activiteit beoefenen hebben we nu drie weken niets gedaan. De temperaturen waren zo hoog dat je verkoeling nodig had aan de rand van het zwembad. Ook weleens lekker.




Ik kom toch nog even terug op de afgelopen Tour de France die startte in Utrecht. In het hotel bij ons achter waren ook twee wielerploegen te gast, Cofidis en MTN. Op de woensdagavond ben ik even langs gegaan met de Quest en dan krijg je wel wat bekijks. Vooral de mecaniciens van Cofidis wilde alles over de fiets weten. Voornaamste vraag: is it electric. Nee, natuurlijk niet en in mijn beste Frans heb ik zoveel mogelijk over de Quest verteld. Als ik het zo bekeek hadden ze nog zoiets gezien. Wel leuk om zo informatie te delen over verschillen type fietsen.









Aan de andere kant van de parkeerplaats was MTN druk bezig om de nieuwe frames op te bouwen. De fiets werd na afloop van alle kanten gefilmd en gefotografeerd. Op onderstaande fiets reed de latere bolletjestrui drager.

De nieuwe Cervelo van MTN

Tijdens de tourstart was ik actief als vrijwilliger en de tweede dag stond ik samen met een studente al om 08:15 voor de poorten van Hotel Karel de V. Rond kwart voor negen kwamen daar Prudhomme, Hinault en Thevenet naar buiten gelopen en kwamen even een praatje met ons maken. De studente vroeg na afloop van het gesprek, die ene meneer herkende ik wel (Prudhomme), maar die andere twee kwamen haar totaal onbekend voor, heerlijk. Later passeerden nog Wagtmans, Zoetemelk en Jansen de poort en ook zij namen rustig de tijd voor een praatje.

Dan hieronder nog wat sfeerbeelden van de tour in Utrecht, wat een geweldig evenement is dit geweest voor de stad Utrecht.

Vanaf nu gaan we weer knallen in de Quest.

Tour de France

Nu even geen verhaal over velomobielen, maar over de Tour die dit weekend startte in Utrecht.

Eigenlijk kan ik na deze week wel stoppen met fietsen, want woensdag heb ik de voor mij absoluut mooiste RIS gemaakt. De Gaint/Alpecin ploeg was aan het trainen langs het Amsterdam-Rijnkanaal ze reden een meter of 400 voor mij en ja, ik kon het niet laten. Met het lullige belletje van de Quest de heren gewaarschuwd dat ik er langs wilde en toen ik passeerde kwam uit de mond van de heer Degenkolb de volgende zin: "What the fuck" Ik zei gedag en was weer vertrokken, heerlijk.

Als vrijwilliger had ik mij opgegeven om als Tourmaker aan de slag te gaan. Geen moment spijt van gehad, wat was het mooi om aan dit evenement mee te mogen werken. Ik zeg gelukkig hebben we de foto's nog. Hieronder een kleine compilatie.

Froome in laatste wiel

Greipel, de winnaar in Zeeland

Bijschrift toevoegen

De wereldkampioen met de benenwagen

De sterren van dit weekend

Tourmaker Rob

Kettingtandwielen, molens en kwasten

Het is alweer een maand geleden sinds mijn laatste bericht. Ik reed toen met het gebroken aluminium tandwiel, dat vervangen is door een stalen versie. Ik moet zeggen de Quest is er niet stiller op geworden. Bij het aanzetten hoor je de ketting onder je kont kraken en kreunen, maar alles zit op de juiste plek en op de juiste manier. Wellicht heeft iemand nog wat tips om dit leed wat te verzachten.

Ook begon de Quest twee weken geleden te piepen en te kraken als ik rustig reed en met een klankkast als de Quest is is het moeilijk te bepalen waar het geluid vandaan kwam. Dus iedere keer maar zoeken en proberen. Achter in de tuin in de fiets klimmen en dan kracht zetten op de pedalen het ging tekeer als een familie muizen. Na een flinke zoektocht bleek er een onder de Quest een boutje los te zijn gelopen waardoor er speling zat tussen het frame en het carbon. De Quest is inmiddels weer heerlijk stil op de ketting bij het aanzetten na dan.

Verder doe ik gewoon mijn woon-werk ritten, 4 maal per week naar Amsterdam en dat is heerlijk in deze tijd van het jaar. Vooral 's ochtends langs het kanaal is het genieten.

Amsterdam-Rijnkanaal thv Abcoude

Verder ben ik thuis druk bezig met schilderwerk, 

 
 
alle binnendeuren verdienen na jaren weer een nieuwe laag verf. Afgelopen vrijdag daarom maar een dag vrij genomen om even wat vaart achter het schilderwerk te zetten. Tussen het schilderen door nog wel even een rondje Kinderdijk gereden onder dreigende wolkenluchten. Ondanks het mindere weer liepen er weer veel toeristen, dit in tegenstelling wat de foto doet vermoeden.

Dreigende luchten boven Kinderdijk

Ik had de route expres via het zuiden gereden om op de terugweg met de wind schuin van achteren langs de N210 te knallen.

Hier loopt namelijk een prachtige ventweg naast de N210 en daar kun je de snelheid behoorlijk opvoeren de top lag bijna op 57 KM p/u.

Op internet las ik zojuist dat tijdens de Cyclevision wedstrijden van dit weekend Theo van Andel een gemiddelde klokte van 65 KM p/u over een rondje van 800 meter, die Quest zal ongetwijfeld niet helemaal standaard zijn geweest, maar hard is het wel. Om hogere snelheden te halen overweg ik om een groter voorblad te monteren een 60 tands ipv de huidige 57.

Het Cyclevision evenement vind ik wat te ver weg om naar toe te gaan. Al wil toch ook wel een keer mijn krachten meten met de heren die daar rondrijden.

Kettingrol kapot

Ja, je leest het goed. Afgelopen week voor het eerst echt pech met de Quest en dat na bijna 60,000 Quest kilometers. Na een weekje vakantie in Parijs, alhoewel met drie dames naar Parijs is niet echt vakantie.
Afgelopen maandagochtend weer in de Quest voor een WW-rit, geen vuiltje aan de lucht heerlijk uitgeruste benen en met een uurtje stond ik weer bij kantoor. 's Middags terug naar huis was een ander verhaal al bij het verlaten van het parkeerterrein kraakte mijn fiets dat het een lieve lust was. Na een paar honderd meter maar even uitgestapt om te zien of er ergens iets klem zat, maar ik kon niets ontdekken. Thuis maar even verder kijken denk je dan.

Eenmaal op snelheid was het kraken grotendeels verdwenen en langs het Amsterdam Rijnkanaal is het alleen maar snelheid, dus geen vuiltje aan de lucht. Op industrieterrein Lage Weide ging het bij het optrekken na een stoplicht echter helemaal mis. Een luid geratel en gebonk maakte zich meester van mijn Quest en mijn gevoel zij mij dat het onder mijn kont vandaan kwam.  Ik moet dan echter nog 15 kilometer om thuis te komen en in lopen had ik geen zin. Voorzichtig ben ik dus huiswaarts gereden en werd zelfs ingehaald door bukkers. Toen ik thuis was, achterin de tuin de ketting beschermer eraf en ja hoor, daar lag hij in twee stukken mijn aluminium tandwiel.

Dit onderdeel is inmiddels al bij vele van ons gesneuveld als ik de diverse blogs zo lees. Toen ik het onderdeel in mijn handen had begreep ik ook wel waarom, want het stelt werkelijk waar niets voor.

Bij Velomobiel.nl heb ik dinsdag een nieuwe kettingrol besteld en woensdagavond lag er een stalen versie op de deurmat. Met een kwartier zat hij op zijn plek en de Quest rijdt weer als vanouds.

Rondje Texel

Ik kwam van ver en mijn verhaal is ook de laatste in de serie van het rondje Texel dit jaar. De computer is continue bezet door mijn oudste dochter i.v.m. van allerlei schoolopdrachten.

Het stond al een poosje op de agenda en afhankelijk van het weer moest het goede vrijdag gaan gebeuren. Meerijden met de Noord Hollandse mannen en vrouwen naar Texel.

Op donderdagmiddag ben ik vanuit mijn werk doorgereden naar mijn zus in Schagen, dat scheelt weer 100 kilometer trappen. Ik had met Matthijs afgesproken waar ik het peleton zou opwachten. Om 9:30 was ik op de afgesproken plaats en besloot om de groep tegemoet te fietsen. Dat was niet echt nodig, want na een aantal honderden meters zag ik de bonte stoet al aankomen. De Quest gekeerd en aanhaken maar. Ik was de enige met een blauwe Quest, dus dat is altijd makkelijk voor de foto’s en filmpjes die op internet worden geplaatst. Je vindt jezelf snel terug.

Via de noordelijke polders ging het richting Den Helder alwaar we om 11:00 de boot namen naar het eiland. Ik moet zeggen het was heerlijk fietsen daar. Dan door de polder, dan langs de buitenkant van de dijk, tussen schapen en vogels door.

Halverwege de rit werd er nog een stop gemaakt bij de vuurtoren. Na de chocomelk en appeltaart was het tijd voor de groepsfoto voor de vuurtoren. Ook werd hier “het ding” van de NVHPV aan de volgende rijder overhandigd. Na een heerlijke rit door de duinen waren we om kwart voor drie weer terug bij de boot.

Op de boot was er wat discussie wat voor mij de kortste weg naar huis zou zijn. Wim Schermer bood aan dat ik hem zou volgen richting en de Woude en vandaar richting Purmerend te gaan. Zo geschiedde dus, na het uitrijden van Den Helder, waar het qua inrichting van de wegen en fietspaden overigens een bende is, ging het gas erop.

Met een gangetje van 45 km p/u reden we richting Alkmaar. Onderweg belde mijn zwager nog, maar ik kon helaas niet opnemen. Wel stond hij een paar kilometer verder langs de kant van de weg te zwaaien. (Wim weet je gelijk wie dat was) Ik had echter geen tijd om te stoppen. Wim reed dwars door Alkmaar, heb ik dat ook eens gezien en vandaar was het in een rechte lijn naar de Woude. Hij rook duidelijk de stal want de snelheid ging nog iets omhoog, heerlijk.

Vanaf toen stond ik er alleen voor en ben met dezelfde snelheid doorgereden naar Purmerend en Amsterdam. Daar hield de brug bij het IJ mij nog even op. Langs het Amsterdam-Rijnkanaal begon het zowaar lichtjes te regenen. Ter hoogte van Breukelen was bij mij het beste er ook wel vanaf en ben ik de laatste 15 kilometer iets langzamer gaan rijden. Om 19:00 uur zette ik de Quest weer in de tuin. Zowaar een gemiddelde van bijna 40 kilometer per uur vanaf Den Helder.

Conclusie, deze tocht is echt een aanrader. Eigenlijk vond ik hem leuker dan de Oliebollentocht.

Even nog iets anders. In het kader van de komst van de Tour de France naar Utrecht heb ik nog meegedaan met 100 portretten van Utrechters en hun fiets. Via onderstaande link zie je het resultaat.

 http://www.utrecht2015.com/nl/artikel/100-portretten-van-utrecht-92-rob-ruitenbeek

Onderhoud en lijstjes

Onderhoud

Afgelopen vrijdag even heen en weer gereden naar Dronten voor een onderhoudsbeurt.

Dat even is natuurlijk wat ruim, want al met al ben je toch 9 uur onderweg.

Om kwart voor zes stapte ik in Nieuwegein in de fiets. Het was nog donker, maar vooral koud. De thermometer stond op -2 graden. Net voorbij Eemnes kwam de zon op.

 

Door de kou en de tegenwind kwam de snelheid er niet echt in. In de Flevopolder hield ik de snelheid iets boven de 40. Na de Vogelweg ben ik via de Zeebiesweg en de Roodbeenweg naar Dronten gereden.

Die laatste twee wegen bevallen mij beter dan de Rietweg, waar het fietspad er niet zo best bij ligt.

Tegen half 9 was ik bij Velomobiel.nl. Aldaar eerst een kop thee om weer wat op temperatuur te komen. Daarna de Quest op zijn kant om het nodige onderhoud aan de remmen te doen. Ook het lager uit het rechter voorwiel is nog even gedemonteerd, omdat het mij was opgevallen dat dit wiel veel korter draaide dan de linker. Theo ging door met het andere voorwiel, daarin miste ik sinds een week een spaak. Ondertussen maakte ik gelijk gebruik van het moment om nieuwe Kojaks om te leggen en de wielkasten te ontdoen van zand.

 

Theo demonteerde ook nog even het achterwiel, maar dit was allemaal dik in orde.

Om 11 uur stond de Quest weer op drie wielen en kon ik de terugweg aanvangen. De temperatuur was inmiddels lekker opgelopen en ik had de wind in de rug.

Tijd om eens even flink gas te geven in de Flevopolder. Met een gangetje van rond de 48 ben ik dezelfde weg weer terug gereden en binnen een uur stond ik al aan de voet van de Stichtse Brug. Door de drukte die daarna volgt met dorpen en steden is het helaas moeilijk om dat soort snelheden vast te houden. Maar al met al stond ik na 2 uur en 19 minuten alweer in Nieuwegein. Toch een gemiddelde van bij 40 kilometer per uur.

Lijstjes

Ik ben dol op het lijstje van Velomobiel.nl waar je je kilometers kunt invullen. Iedere maand doe ik dit trouw. Mijn eerste Quest, de 470, staat inmiddels op de 113^e plaats met een kilometer totaal van 46.100. Tot vorig jaar april heb ik er hiervan 42.300 voor mijn rekening genomen.

Mijn huidige Quest, de 720, vind ik op dit moment terug op plaats 483 en gaat nog wel verder stijgen dit jaar.

Van alle verkochte Questen in 2014 vind ik mijzelf terug op de 1e plek. In de lijst van verkochte fietsen neem ik met de 720 de tweede plaats in, de Strada 187 staat hier op de eerste plaats.

Nu weet ik ook wel dat niet iedereen deze statistiek vult, dus veel zegt het niet, maar ik blijf  trouw mijn kilometerstanden invullen iedere maand opnieuw.

4 jaar velomobielen

 

Ja, het is vandaag tijd voor een feestje. Op de kop af heb ik er 4 jaar velomobielen opzitten.
Vier jaar forenzen van Nieuwegein naar Amsterdam. Meestal drie keer in de week.
Inmiddels al in de tweede Quest, de Q470 daar heb ik ruim drie jaar ingereden en daar welgeteld 42,300 kilometer mee weggetrapt. De Q470 bevindt zich tegenwoordig in het noorden van het land.

Sinds vorig jaar april ben ik in bezit van de blauwe Quest 720 en die zit inmiddels op 12,100 kilometer. Dat telt dus ook al lekker door.

In totaal dus inmiddels 54,400 kilometer dat zij er dus 13,600 gemiddeld per jaar.

Dit alles heeft geleid tot een beren conditie en ik ben een kilo of 8 lichter dan 4 jaar geleden. Daarnaast heeft het tot gevolg dat ik kan eten wat ik wil.